"Of Authenticity and Woman: Personal Narratives of Middle-Class Women in Modern China". Becoming Chinese. Wen-Hsin Yeh, ed. Berkeley: University of California Press. 2000. p 348..
Misją stowarzyszenia była działalność filantropijna i wychowawcza. Motto brzmiało: Promować światowy pokój, pomagać [ofiarom] katastrof (chiń. 促进世界和平，救济灾患). Prowadziło ono m.in. szpitale, przytułki i stołówki dla najuboższych. Podobnie jak Czerwony Krzyż, starało się rozwijać działalność na skalę międzynarodową. Świadczyło pomoc w 1923 roku po trzęsieniu ziemi w Tokio czy podczas kataklizmów naturalnych w ZSRR. Prowadziło biura w Paryżu, Londynie i Tokio. Wśród członków stowarzyszenia byli profesorowie esperantyściDuara, Prasenjit. "Transnationalism in the Era of Nation-States: China 1900-1945" Globalization and Identity. Birgit Meyer and Peter Geschiere, eds. Oxford: Blackwell Publishers. 2003. p 51..