Brał udział w walkach frontowych na szlaku bojowym 1 Armii Wojska Polskiego od Kołobrzegu do Łaby, dowodząc plutonem, a następnie kompanią piechoty 11 pułku piechoty 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego. W czasie walk był dwukrotnie ranny – w kwietniu 1945 pod Bredikow i w maju 1945 pod Klitz nad Łabą, gdzie doznał ciężkiej rany stawu prawego kolana.
Od czerwca 1945 służył w podległym Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego. 22 czerwca 1945 objął funkcję dowódcy plutonu ckm w 7 specjalnym pułku KBW, a w październiku 1945 został dowódcą kompanii w 7 samodzielnym batalionie operacyjnym Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Katowicach. W tym okresie uczestniczył w walkach z bandami nacjonalistów ukraińskich i ze zbrojnym podziemiem niepodległościowym w południowych i wschodnich regionach kraju. W sierpniu 1946 został dowódcą kompanii zwiadu KBW w Katowicach, a w listopadzie 1947 został dowódcą kompanii szkoły podoficerskiej 6 pułku KBW. W sierpniu 1948 objął dowództwo 1 batalionu piechoty w tym pułku. We wrześniu 1950 ukończył kurs dowódców pułków w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie. Po ukończeniu kursu został wyznaczony na zastępcę dowódcy 11 pułku KBW w Jeleniej Górze, a następnie w lipcu 1951 został dowódcą 9 pułku KBW w Bydgoszczy.