Został pierwszym profesorem medycyny sądowej w Serbii. W 1865 roku napisał pierwszy podręcznik medycyny sądowej w języku serbskimMedović A: Sudska medicina za pravnike. U državnoj kamenoreznici, 1865. W dziele tym poświęcił rozdział chorobom psychicznym, co czyni z niego pioniera także serbskiej psychiatrii. Był jednym z członków założycieli Serbskiego Towarzystwa Lekarskiego (utworzonego 22 kwietnia 1872 w Belgradzie z inicjatywy Vladana Đorđevicia) i pierwszy jego przewodniczący. Członek korespondent Društva srpske slovesnosti od 28 grudnia 1847, członek honorowy Serbskiego Towarzystwa Naukowego (Srpsko učeno društvo) od 15 listopada 1892 (członek zwykły od 29 lipca 1864, sekretarz wydziału nauk przyrodniczych i matematyki w latach 1869–1870), członek honorowy Królewskiej Serbskiej Akademii Nauk. Był delegatem Serbii na III Międzynarodowy Kongres Medyczny w 1873 roku w Wiedniu; jego wystąpienie dotyczyło ospy zawleczonej do Serbii z Turcji, i przymusowych szczepień. Wzmianki o doktorze Medowiczu znajdują się w pamiętniku Teodora Tomasza JeżaJeż T. Od kolebki przez życie. Wspomnienia. Kraków, 1937 T. III s. 272, 290-291. Cytat za: Szarejko, 1991.