Po wybuchu wojny pracowała społecznie w Sekcji Opieki nad Uchodźcami Komitetu Opieki Społecznej przy Komitecie Obywatelskim m. Łodzi. W grudniu 1939 została przesiedlona wraz z rodziną do Małopolski, przebywała tam do zakończenia wojny. W 1945 powróciła do Łodzi i do 1952 ponownie pracowała jako nauczycielka. Kontynuowała studia na Uniwersytecie Łódzkim i w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi. W 1948 rozwiodła się z pierwszym mężem, a w 1949 zawarła związek małżeński z Wiesławem Koberdą (z którym rozwiodła się w 1955). W listopadzie 1950 wstąpiła do PZPR.

Od 1952 do 1957 pracowała naukowo w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR, następnie w latach 1957–1966 w Wyższej Szkole Nauk Społecznych. Doktorat obroniła w 1956 na podstawie rozprawy Polityka Czartoryszczyzny w okresie powstania 1863–1864 (promotor Emanuel Halicz), habilitowała się w 1962. W latach 1966–1972 była dyrektorem Biura Prac Naukowych i zastępcą naczelnego dyrektora w Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych. W 1970 zainicjowała nowatorski jak na ówczesne czasy projekt utrwalenia zasobów archiwów państwowych na nośnikach informatycznych, prace kierownicze powierzyła profesorowi Stanisławowi Nawrockiemu.