Analiza Haemophilus influenzae z 30 amerykańskich laboratoriów mikrobiologicznych z okresu listopad 1994 - kwiecień 1995 wykazała m.in. że 2,5% szczepów należy do grupy BLNAR. 1,1% bakterii posiadało oba mechanizmy oporności - wytwarzało enzym i miało zmodyfikowane białka PBP) – szczepy te nazwano BLPACR (β-lactamase positive, ampicilin-clavulanate resistan).
W badaniu zakończonym w 1995 roku nie zidentyfikowano żadnego szczepu BLNAR w São Paulo.
W 1999 opisano szczepy BLNAR u japońskich dzieci chorujących na zakażenie dróg oddechowych. W innej japońskiej publikacji z tego samego roku oceniono częstość oporności polegającej na wytwarzaniu beta-laktamazy i modyfikacji PBP za porównywalną (14 i 14,5%). Wśród szczepów Haemophilus influenzae będących czynnikiem etiologicznym zapalenia ucha środkowego 25% należało do BLNAR, a 15,5% wytwarzało beta-laktamazę (2000, Japonia).
W Hiszpanii w 1999 oceniono częstość występowania BLNAR na 9,3%; szacunki z wcześniejszych lat mówiły o około 5%. BLPACR stanowiło 0,1% wszystkich szczepów. W tym okresie zakażenia w Europie Wschodniej były rzadkie (0,2-0,3%).