W latach 1904–1908 powrócił do służby we Flocie Śródziemnomorskiej, dowodząc jej okrętem flagowym, pancernikiem HMS „Queen”. Przez dwa następne lata służył na lądzie, jako komendant bazy marynarki w Chatham. Od 1910 roku objął funkcję sekretarza Pierwszego Lorda Admiralicji, początkowo Reginalda McKenny, później Winstona Churchilla. W 1911 roku awansowany do stopnia kontradmirała (Rear-Admiral), rok później został na krótko (dzięki protekcji króla Jerzego VNicholas A. Lambert, Sir John Fisher's naval revolution, str. 245.) szefem sztabu marynarki. Na tym stanowisku naraził się wielu wpływowym oficerom Royal Navy (w tym ówczesnemu Pierwszemu Lordowi Morskiemu, admirałowi Francisowi Bridgemanowi), będąc autorem nierealnych planów stworzenia szczelnego kordonu jednostek floty wokół Wysp BrytyjskichNicholas A. Lambert, Sir John Fisher's naval revolution, str. 262–264.. Znalazł się również w konflikcie z Winstonem Churchillem, który ostatecznie usunął go z funkcji pod koniec roku, proponując mu powrót do służby liniowej, jako dowódcy 1. Eskadry Krążowników Floty Śródziemnomorskiej, składającej się z czterech krążowników pancernych: HMS „Defence” (okręt flagowy), HMS „Duke of Edinburgh”, HMS „Warrior” i HMS „Black Prince”Andrew Gordon, The transition to war. str.