Łańcuchowe reakcje utleniania wodoru mogą z łatwością zachodzić w środowisku wody, ponieważ woda jest w stanie wytwarzać bardzo aktywne rodniki utleniające (OH˙, H˙, O˙), podtrzymujące reakcję spalania dzięki procesom ich rekombinacji – aż do wyczerpania się paliwa. Usunięcie lub trwałe związanie choćby jednego rodzaju takich rodników powinno przerwać łańcuchową reakcję spalania; w tej roli szczególnie dobrze sprawdzają się sole metali alkalicznych, pełniące funkcję inhibitorów reakcji spalania. Aktywność inhibicyjna soli tego samego metalu alkalicznego rośnie wraz z anionem w kolejności: szczawian > cyjanek > węglan > jodek > bromek > chlorek > siarczan > fosforan, a spośród soli różnych metali alkalicznych z tym samym anionem – w kolejności lit < sód < potas < rubid. Najbardziej skutecznymi inhibitorami reakcji spalania pozostają jednak związki organiczne zawierające fluorowce (fluor, chlor, jod, brom) – freony i chlorowcopochodne – wykorzystywane tradycyjnie do uniepalniania materiałów palnych, ich stosowanie do gaszenia pożarów jest jednak obecnie wyeliminowane ze względu na zubażanie warstwy ozonowej i wzmacnianie efektu cieplarnianego.