W tym samym roku został przesunięty w DOK II na stanowisko pełniącego obowiązki szefa Oddziału Ogólnego Sztabu. 26 marca 1931 został przeniesiony do dowództwa 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach na stanowisko szefa sztabu. 23 marca 1932 został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Skierniewicach. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 13 pułku piechoty w Pułtusku na stanowisko dowódcy batalionu. W latach 1936–1939 był szefem Samodzielnego Referatu Ogólnego w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 23. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W czasie kampanii wrześniowej walczył w składzie Grupy „Kowel” jako dowódca pododcinka północnego, a następnie dowódca batalionu piechoty i podgrupy piechoty do 2 października 1939. Uniknął niewoli i włączył się w działalność podziemną w Łodzi. Był członkiem Służby Zwycięstwu Polski. Zagrożony aresztowaniem wyjechał na Lubelszczyznę i został tam członkiem Batalionów Chłopskich. Tam był, wedle różnych źródeł, I lub II zastępcą Komendanta Głównego Okręgu i odpowiednio szefem sztabu lub szefem wyszkolenia. W marcu 1944 wszedł w skład Komendy Okręgu Lublin Armii Krajowej jako zastępca komendanta. Odpowiadał tam za scalone z AK oddziały BCh.