Badania z użyciem genów rybosomalnych DNA mitochondrialnego (12S, 18S) wykazały bowiem bliższe pokrewieństwo między traszką pirenejską i przedstawicielami rodzajów Triturus i Neurergus, niż pomiędzy nią a wymienionymi wyżej gatunkami pozostawionymi w rodzaju Euproctus.
Powyższe badania zaowocowały ustaleniem następujących powiązań (Carranza & Amat, 2005, uproszczone):
Kolejne badania z 2011 potwierdziły bliskie pokrewieństwo C. asper z rodzajem Triturus, a nieco dalsze z rodzajami Neurergus i Ommatotriton (poniżej fragment drzewa, znacznie uproszczono):
Wedle badań Carranzy i Amata z 2005 Neurergus oddzielił się od pozostałych salamandrowatych prawdopodobnie 9,5 miliona lat temu, natomiast rodzaj Triturus – 8, kiedy to Calotriton ze zwierzęcia żyjącego w stawach zmienił się w traszkę wartkich górskich strumieni. Mogło mieć to związek z wypiętrzeniem się Pirenejów. Z kolei rozdzielenie się dwóch zaliczanych do tego rodzaju gatunków miało miejsce w plejstocenie, 1,7 miliona lat temu. Za przyczynę uważa się tutaj pojawienie się bariery geograficznej. Brak bardziej intensywnej specjacji tego rodzaju interpretuje się jako wpływ początkowo małego zasięgu występowania. Nie można też wykluczyć innego wyjaśnienia, wedle którego więcej gatunków pojawiło się, ale nie dotrwało naszych czasów. Wedle jeszcze innej hipotezy C.