Jako minister kultury Iranu opowiadał się za poszerzaniem zakresu wolności intelektualnej w Republice Islamskiej.
Prezydent Iranu Pod koniec stycznia 1997 ogłosił zamiar kandydowania na prezydenta Iranu, z poparciem lewicującego, reformistycznego Stowarzyszenia Wojujących Duchownych. W kampanii wyborczej głosił potrzebę budowy w Iranie społeczeństwa obywatelskiego, w tym poszanowania praw człowieka, praw mniejszości, praw kobiet, rządów prawa i respektowania konstytucji, większego nacisku na sprawiedliwość społeczną i autentyczną demokrację. Nawiązywał m.in. do programu irańskiej rewolucji konstytucyjnej. Odbył liczne podróże po kraju, spotykając się z przedstawicielami grup ignorowanych przez ówczesny rząd: kobietami, studentami, przedstawicielami mniejszości arabskiej i kurdyjskiej. Dzięki sposobowi prowadzenia kampanii wyborczej uzyskał w jej trakcie znaczną przewagę nad konserwatywnym kontrkandydatem Alim Akbarem Nateghiem Nurim, chociaż był on faworyzowany przez Najwyższego Przywódcę Alego Chameneiego i w konsekwencji przez rządowe środki masowego przekazu. Biura kampanii Chatamiego i jego spotkania z wyborcami były atakowane przez członków konserwatywnych organizacji społecznych i paramilitarnych.