Odwiedził on klasztor w 1894 i przewidywał jego rozrost i wzrost liczby zakonnic.
Wspierane duchowo przez ihumenię Eugenię (Ozierową), siostry Mansurowe w tym samym roku złożyły śluby mnisze w riasofor. Starsza, Jekatierina, stanęła tymczasowo na czele wspólnoty w Rydze, zaś młodsza podjęła starania na rzecz powołania filialnego skitu pod Mitawą. W 1901 obydwie złożyły wieczyste śluby zakonne, przyjmując odpowiednio imiona Sergia (na cześć św. Sergiusza z Radoneża) i Joanna (ku czci św. Jana Klimaka). Klasztor w Rydze utrzymywał bliskie kontakty z Monasterem Pskowsko-Pieczerskim, skąd otrzymał cudowną ikonę Matki Bożej. Wspólnota miała charakter typowo rosyjski i była znana w mieście jako „Rosyjskie centrum”.
W 1897 arcybiskup ryski Arseniusz poświęcił miejsce pod nową cerkiew monasterską, która miała przejąć zadania głównej, otwartej również dla świeckich świątyni klasztoru (cerkiew św. Sergiusza z Radoneża nie wystarczała, z powodu niewielkich rozmiarów, wszystkim odwiedzającym monaster).