24 marca 1884 został prekonizowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolicą tytularną Berissa. Sakrę biskupią otrzymał 6 lipca 1884 w kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Petersburgu. Konsekrował go arcybiskup metropolita mohylewski Aleksander Gintowt-Dziewałtowski w asyście Szymona Marcina Kozłowskiego, biskupa diecezjalnego łuckiego i żytomierskiego, i Antanasa Baranauskasa, biskupa pomocniczego żmudzkiego. W archidiecezji warszawskiej sprawował urząd wikariusza generalnego. Po śmierci arcybiskupa Wincentego Teofila Chościak-Popiela od 14 grudnia 1912 do 14 września 1913 zarządzał archidiecezją jako wikariusz kapitulny. Do I wojny światowej był delegatem Stolicy Apostolskiej dla ukrytych zgromadzeń zakonnych w Królestwie Polskim. Za zwalczanie mariawityzmu został skazany przez rosyjski sąd okręgowy w Warszawie na karę 1 roku i 4 miesięcy twierdzy, przy czym sąd skierował wniosek do monarchy o jej złagodzenie, a w 1913 na karę 4 lat więzienia, która ze względu na wybuch wojny nie została wykonana.