Dokonał także ciekawego osiągnięcia, wygrywając dwa wyścigi z rzędu, do których wcześniej wywalczył pierwsze pole startowe i prowadził przez wszystkie okrążenia. Miało to miejsce na torach w Rochester w stanie Nowy Jork i Charlotte w Północnej Karolinie. Zajął piąte miejsce w mistrzostwach.
W 1954 zmienił swojego Oldsmobila znanego jako „Blond Blizzard of Virginia” na Forda. W tym samym roku wygrał jeden wyścig, i został sklasyfikowany na dziewiątej pozycji w mistrzostwach.
W 1961 próbował zorganizować stowarzyszenie kierowców Nascar - uważał, że kierowcy powinni być lepiej traktowani przez Nascar ze względu na to, jaką rolę odgrywają w tym sporcie. Nascar dożywotnio zakazało Turnerowi ścigania się w ich mistrzostwach. W 1965 zakaz cofnięto, a Turner powrócił do Nascar.
W 1968 po raz ostatni brał udział w wyścigach Nascar. Curtis Turner wystartował w 183 wyścigach, wygrał 17 razy, 16 startował z pierwszego pola. 54 razy kończył wyścigi w pierwszej piątce, a 73 w dziesiątce. Jego najlepszym wynikiem na koniec sezonu było piąte miejsce. Znany był pod pseudonimem Pops, ponieważ często przepychał się na torze.
W 1967 podczas wyścigu Daytona 500 został pierwszym kierowcą, który przekroczył 180 mil (290 km) na godzinę.