Duchowni z Narewki mieli do obsługi duszpasterskiej olbrzymie tereny, od Białowieży na południu, po rzekę Narew na północy i od Hajnowszczyzny (dzisiejsza Hajnówka) na zachodzie po Cichowolę i Tuszemlę na wschodzie. Po trzecim rozbiorze kraju Narewka znalazła się pod zaborem rosyjskim i była odtąd filią parafii Jałówka. Dnia 22 lipca 1866 r. w ramach represji popowstaniowych władze carskie zlikwidowały filię w Narewce, duszpasterza skazano na Sybir, a kościół zamieniono na prawosławną cerkiew. Wyposażenie kościoła przekazano do kościoła w Szereszewie. Świątynia spłonęła 25 grudnia 1900 r.
Dopiero po ukazie tolerancyjnym z 1905 r. pojawiły się sprzyjające warunki do starań o pozwolenie na budowę nowego kościoła. W 1908 r. wskrzeszono ośrodek duszpasterski w Narewce, teraz już w randze parafii. Na urząd proboszcza mianowano ks. Michała Buklarewicza, który uzyskał stosowne pozwolenie i przystąpił do budowy kościoła. Autorem projektu świątyni był arch. Ignacy Narbutt z Grodna. Budowę zakończył ks. Julian Borówko. Świątynię poświęcił 5 października 1914 r. dziekan prużański, ks. Wiktor Białłozor. Był to obiekt o nieprzeciętnych walorach estetycznych i architektonicznych, noszący pewne elementy stylu zakopiańskiego. Świątynia ta 5 lipca 1965 r. spłonęła.