Z dniem 8 stycznia 1839 roku otrzymał dekret biskupi mianujący go proboszczem parafii Pinterville, która liczyła zaledwie 500 wiernych, a w niedzielnych mszach świętych uczestniczyło zaledwie kilkanaście osób. Ksiądz Laval był gorliwym i świątobliwym kapłanem. W tej parafii pracował przez dwa lata.
Misjonarz W sierpniu 1840 roku dowiedział się o planach o. Franciszka Libermanna CSSp dotyczących misyjnego zgromadzenia dla pierwszej ewangelizacji Afryki. Z zapałem i ochotą wyraził wówczas zamiar przyłączenia się do tego nowego dzieła misyjnego. Po trzech miesiącach ks. Laval przyjechał do Seminarium św. Sulpicjusza w Paryżu, odprawił rekolekcje i podjął ostateczną decyzję wstąpienia do Zgromadzenia Ducha Świętego. 4 czerwca 1841 roku wypłynął z Londynu na wyspę Mauritius razem z bp. Collierem i ks. Tisserant. Wyspa Mauritius liczyła wówczas 140 tysięcy mieszkańców, w tym ok. 80 tysięcy katolików, z czego tylko 1 procent uczestniczył w niedzielnych mszach świętych. Ojciec Jakub Laval przez 23 lata mieszkał w drewnianym baraku, nazywanym przez tubylców "pawilonem". Mieszkańcy wyspy zauważyli, że ich ojciec misjonarz żyje bardzo ubogo, i że okazuje wszystkim serce i szacunek. Ojciec Laval zwykł ich nazywać swoimi dziećmi, a oni chętnie nazywali siebie dziećmi ojca Lavala.