O znaczeniu kulturowym i religijnym opactwa, które wzrastało z biegiem wieków, świadczy widoczna od strony Placu św. Marka fasada Bazyliki San Giorgio Maggiore według projektu Andrea Palladio. Podczas okupacji napoleońskiej opactwo uległo kasacie. Wyspę zamieniono na siedzibę garnizonu wojskowego. Funkcję tę wyspa pełniła również pod panowaniem Austro-Węgier oraz Królestwa Włoch. Po północnej stronie wyspy utworzono basen mający służyć jako przystań. Wyspa zaczęła służyć jako swego rodzaju wolna strefa ekonomiczna.
W 1800 na wyspie odbyły się konklawe i koronacja papieża Piusa VII.
W 1951 rząd włoski udostępnił budowle i teren na wyspie organizacji Fondazione Cini, która miała zająć się restauracją zabytków i udostępnieniem wyspy szeroko rozumianej publice. Wzniesiono wówczas amfiteatr – Teatro Verde, inaugurując go w 1954. Na wyspie otwarto również szkołę nurkowania Giorgio Cini.
Zabytki Do najważniejszych budowli na wyspie należą Opactwo San Giorgio Maggiore oraz Bazylika San Giorgio Maggiore.
Przypisy
Kategoria:Wyspy Morza Adriatyckiego Kategoria:Wyspy Włoch