Historia Samobieżna haubica M109 już od 1964 roku stanowi standardowe wyposażenie batalionów artylerii w brygadach oraz batalionów rozpoznawczych artylerii dywizji. Każdy batalion posiada trzy baterie, z których każda dysponuje ośmioma działami. Haubica M109 posiada taktyczny zasięg ognia od 18 km do 30 kmprzy czym zasięg 30 km osiągany był przy wykorzystaniu pocisków wspieranych silnikiem rakietowym i może zwalczać wszelkie cele w rejonie koncentracji przeciwnika oraz prowadzić wsparcie ogniowe dla własnych oddziałów. Pojazdy te zastąpione zostały nowoczesnymi haubicami samobieżnymi PzH 2000. Ostatnie egzemplarze haubic M109 zakończyły służbę w niemieckich siłach zbrojnych w połowie 2007 roku.
Modyfikacje Podczas wieloletniego użytkowania M109, przechodziła szereg modyfikacji mających na celu przedłużenie jej żywotności, polepszenia komfortu załogi i zwiększenia wartości bojowej na współczesnym polu walki. W 1983 roku haubica otrzymała znacznie dłuższą lufę, co zwiększyło zasięg rażenia do 25 km (używając do ostrzału amunicji standardowej), czyli maksymalną odległość strzału zmodernizowanej wersji amerykańskiej. W tym samym czasie została również przebudowana wieża, którą powiększono i nadano jej bardziej wygięty kształt dodając w tyle charakterystyczny "plecak".