Ludwig von Reuter (ur. 9 lutego 1869 w Guben, zm. 18 grudnia 1943 w Poczdamie) − niemiecki oficer marynarki z okresu I wojny światowej, tytularny admirał, znany jako dowódca okrętów Hochseeflotte internowanych w Scapa Flow. 21 czerwca 1919 roku wydał rozkaz samozatopienia podległych sobie jednostek.
Życiorys Ludwig von Reuter urodził się w rodzinie o dużych tradycjach służby wojskowej. Na początku I wojny światowej dowodził, w stopniu komandora (niem.: Kapitän zur See), krążownikiem liniowym „Derfflinger”. W tej roli wziął udział w bombardowaniu Scarborough 16 grudnia 1914 i bitwie na Dogger Bank 24 stycznia 1915 roku. We wrześniu 1915 roku został dowódcą 4 Grupy Rozpoznawczej (4. Aufklärungsgruppe), w stopniu komodora (Kommodore). W jej skład wchodziło pięć krążowników lekkich. Dowodząc nimi uczestniczył w bitwie jutlandzkiej w dniach 31 maja i 1 czerwca 1916 roku.
We wrześniu 1916 roku Ludwig von Reuter objął dowództwo 2. Grupy Rozpoznawczej, z którą został w drugiej połowie 1917 roku przeniesiony na Morze Bałtyckie celem wzięcia udziału w operacji Albion. W 1917 roku otrzymał awans do stopnia kontradmirała (Konteradmiral). Dowodził 2.