Antysowieckie wystąpienia na Ałtaju 1930 (ros. Антисоветские восстания в Алтайском крае 1930) – bunty przeciwko władzy sowieckiej w Ałtaju w 1930 roku.
Na początku lutego 1930 r. bolszewicy wydali polecenie przeprowadzenia kolektywizacji w Kraju Ałtajskim. W odpowiedzi doszło do zbrojnych wystąpień ludności chłopskiej. Uaktywnili się też inni przeciwnicy reżimu bolszewickiego. 8 lutego tego roku we wsi Baranczikowo w Górnym Ałtaju został sformowany 50-osobowy powstańczy oddział pod wodzą Tużleja złożony głównie z miejscowych starowierców. Tego samego dnia zajął on wieś Kupczegeń. W odpowiedzi we wsi Ongudaj do walki z powstańcami bolszewicy skierowali 65 partyjnych aktywistów, uzbrojonych jednak tylko w ok. 30 karabinów. Na ich czele stanął działacz bolszewicki Karpienko. Udali się oni do wsi Chabarowka, gdzie w nocy z 9 na 10 lutego doszło do starcia z powstańcami. Wkroczyli oni na krótko do wsi, ale jeszcze 10 lutego opuścili ją, powracając do Kupczegenia. Przy wsi powstańcy wpadli w pułapkę oddziału OGPU Usajewa i zostali zmuszeni do wycofania się do tajgi. W tym samym czasie do Ongudaja przybył 19-osobowy oddział sowiecki, dowodzony przez przedstawiciela miejskiego komitetu partyjnego Woronkowa. Miał on na wyposażeniu 2 ręczne karabiny maszynowe.