Został członkiem komisji negocjującej z ramienia Niemiec traktat wersalski. Protestując przeciw „dyktatowi”, jako jedyny ze swego kraju, nie złożył podpisu pod ostateczną wersją dokumentu. Ponadto, demonstracyjnie ustąpił ze stanowiska ministra sprawiedliwości Rzeszy, a podczas głosowania w niemieckim parlamencie był za odrzuceniem traktatu. W latach 1920–1923 stał na czele misji poselstwa niemieckiego w Brukseli, jednak pomimo podejmowanych przezeń działań dyplomatycznych wojska francuskie i belgijskie zajęły Nadrenię (za niewypłacenie przez Niemcy wszystkich reparacji zasądzonych traktatem).
W 1924 ponownie podjął pracę adwokata. W latach 1924–1933 był posłem do Reichstagu. Został ekspertem ds. prawa w SPD oraz reprezentantem prawnym Rządu Pruskiego. Jako poseł opowiadał się przeciwko amnestii dla sprawców morderstw kapturowych, dokonywanych w Niemczech podczas rewolucji, krytykował wynaturzenia niemieckiego życia politycznego, prowadził też działalność publicystyczną. W 1925 był rzecznikiem sądzonego byłego prezydenta Rzeszy Friedricha Eberta.