W 1920 przeniósł się do Londynu i zamieszkał u Edith Sitwell i jej braci: Osberta i Sacheverella – artystokratycznej rodziny wpierającej młode talenty. Pobierał lekcje u Edwarda Denta i Ernesta Ansermeta oraz korzystał ze wskazówek Ferruccia Busoniego. W tym czasie poznał Igora Strawinskiego i George’a Gershwina, współpracował z jazzowym zespołem Debroy Somers’ Savoy Orpheans w londyńskim hotelu Savoy, skomponował także eksperymentalny Kwartet smyczkowy, który zdobył uznanie Albana Berga. Rozgłos przyniósł mu cykl Façade (1922–1929) pomyślany jako muzyka towarzysząca recytacji surrealistycznych poezji Edith Sitwell.
W latach 20. odbył podróże do Włoch i Hiszpanii, co miało wpływ na jego artystyczny rozwój. Powstały wtedy utwory: Sinfonia concertante (1926–1927), Koncert na altówkę (1929) i kantata Belshazza’s Feast (1930–1931), które ugruntowały jego pozycję lidera wśród brytyjskich kompozytorów młodej generacji.