W tym okresie budynek został upodobniony do kijowskiego soboru Mądrości Bożej – dostawiono do niego galerie, nad którymi wzniesiono 4 kopuły, oprócz już istniejącej centralnej. lewo|mały|270x270px|Ikonostas (2023) W 1305 w soborze został pochowany metropolita kijowski Maksym, który sześć lat wcześniej przeniósł stałą siedzibę hierarchów kijowskich do WłodzimierzaМитрополиты Киевские и всея Руси (988—1305 гг.)
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej we Włodzimierzu był wzorem dla budowniczych soboru Zaśnięcia Matki Bożej w Kremlu moskiewskim.
W 1862 do obiektu została dobudowana kaplica św. Jerzego z wyposażeniem naśladującym sztukę staroruską. W tym samym i kolejnym stuleciu budynek został poddany pracom konserwatorskim. Sobór był stale czynny, poza okresem 1927–1944. We wnętrzu przetrwały freski z XII w., część ikon wykonanych dla cerkwi przez Andrieja Rublowa i współpracującego z nim Daniła Czarnego (współcześnie eksponowanych w Galerii Tretiakowskiej oraz namalowany przez tych samym autorów fresk „Sąd Ostateczny”.
Przypisy
Bibliografia Wzdłuż Złotego Pierścienia Rosji, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1986
Kategoria:Cerkwie eparchii włodzimierskiej Zaśnięcia Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Rosji Kategoria:Prawosławne katedry w Rosji Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny Sobór Zaśnięcia Włodzimierz, sobór Zaśnięcia