Działo to pomimo dobrych charakterystyk balistycznych (wysoka przebijalność) nie zostało wprowadzone do uzbrojenia Wehrmachtu, ponieważ było przystosowane do trakcji konnej i miało niewielką prędkość holowania. Na przełomie 1939 i 1940 roku wytwórnia pojazdów opancerzonych w Alkett (Altmärkische Kettenfabrik) otrzymała zlecenie zaprojektowania i wyprodukowania samobieżnego niszczyciela czołgów. Według Überblick Rüststand des Heeres (spis wyposażenia wojskowego) z lutego 1940 roku początkowo miała powstać tylko jedna seria tych pojazdów w liczbie 132 sztukThomas Anderson: Panzerjäger. Historia niszczycieli czołgów. T. I: 1939-1942. Wydawnictwo RM, 2023, s. 108 - 109. ISBN 978-83-8151-551-1.. Po przystosowaniu do montażu na podwoziu PzKpfw I działo Škoda A.6 PUV przyjęto do uzbrojenia jako 47mm PaK(t).
Podobnie jak w przypadku wielu innych niszczycieli czołgów, załoga była bardzo słabo osłonięta – w tym przypadku jedynym pancerzem była tarcza ochronna armaty.
Zbudowano łącznie 192 pojazdy tego typu, 132 z nich w zakładach Alkett, a resztę w zakładach Škody i Daimler-Benz. Modele te różniły się jedynie kształtem tarczy ochronnej.