Trzecie wejście prowadziło przez zamek, a następnie przez czterdziestometrowy most Turecki.
Dawniej twierdza w Kamieńcu Podolskim była nazywana „przedmurzem chrześcijaństwa” i „bramą do Polski”Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom III.
W 1989 roku twierdza została wpisana na ukraińską listę informacyjną UNESCO – listę obiektów, które Ukraina zamierza rozpatrzyć do zgłoszenia do wpisu na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Stary Zamek thumb|Zdjęcie twierdzy w Kamieńcu Podolskim z XV tomu Słownika geograficznego Królestwa Polskiego wydanego w 1900. Pierwotnie umocnienia istniały już w czasach przedhistorycznych. Zamek murowany został zbudowany w drugiej połowie XIV wieku z inicjatywy litewskich książąt Jerzego i Aleksandra Koriatowiczów i Spytka z Melsztyna. Ostatecznie na stałe w granicach Królestwa Polskiego znalazł się od 1432 roku. Umocniony po klęsce warneńskiej przez wysłanych z rozkazu Kazimierza Jagiellończyka Jana z Tęczyna, Dzierżysława z Rytwian i Jana Ostroroga. W dużej części do umocnienia zamku przyczyniły się fundacje papieży: Mikołaja V, Juliusza II i Leona X. W 1494 roku zamek posiadał dwie bramy: Miejską od zachodu i Polną od wschodu. W 1542 roku powstała basteja w południowo-wschodnim narożniku. Rozpoczęto też budowę nowej Bramy Polnej.