25 czerwca powrócił na funkcję szefa wydziału operacyjnego sztabu głównego armii. Od 4 sierpnia znajdował się w dyspozycji szefa sztabu Armii Czynnej URL. 8 sierpnia został szefem sztabu 4 Brygady 2 Wołyńskiej Dywizji Strzeleckiej, zaś 15 września szefem sztabu 5 Chersońskiej Dywizji Strzeleckiej. 5 października awansował do stopnia podpułkownika.
Pod koniec 1920 wraz z wojskami ukraińskimi został internowany w Polsce. 20 września 1922 został szefem jednego z wydziałów ukraińskiego sztabu generalnego na uchodźstwie. Od 1928 służył Wojsku Polskim jako oficer służby kontraktowej. W marcu 1939 pozostawał w dyspozycji dowódcy 27 Pułku Piechoty w Częstochowie. Później został przeniesiony do 81 Pułku Piechoty w Grodnie. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 w obronie Lwowa. 22 września, przed oddaniem miasta Armii Czerwonej, pozwolono mu wyjechać w kierunku Warszawy. Przedostał się do Warszawy, gdzie oddał się do dyspozycji Rządu URL na wychodźstwie. Został mianowany generałem chorążym. W 1943 był jednym z inicjatorów formowania w składzie Wehrmachtu Ukraińskiej Armii Wyzwoleńczej. Po zakończeniu wojny zamieszkał w zachodnich Niemczech. W 1950 wyjechał do Chicago.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Biografia gen. Wasyla Czabaniwskiego (jęz. ukraiński) Krótsza biografia gen. Wasyla Czabaniwskiego (jęz.