W 1195 roku Braniczewo przyłączył do nowo powstałego państwa bułgarskiego car Asen I. Przez prawie cały wiek XIII ziemia braniczewska stanowiła sporny obszar graniczny pomiędzy Węgrami a Bułgarią. Na początku XIII wieku odzyskał ją przejściowo król węgierski Emeryk, by już w 1203 roku utracić na rzecz cara Kałojana. Po jego śmierci w 1207 roku Węgrzy opanowali Braniczewo po raz kolejny. W 1221 roku ponownie znalazło się w granicach Bułgarii, tym razem jako wiano Anny Marii węgierskiej żony cara Iwana Asena II. Za panowania Iwana Asena II Braniczewo stanowiło stolicę chory (prowincji) braniczewskiej. W 1246 roku w okresie małoletności cara Michała I Asena Węgrzy opanowali ziemię braniczewską i utworzyli przygraniczny banat Maczwy, Belgradu i Braniczewa. Za panowania cara Jerzego I Tertera (1280-1292) bojarzy bułgarscy, bracia Dyrman i Kudelin, wyparli Węgrów z ziemi braniczewskiej i utworzyli własne księstwo braniczewskie.
Po abdykacji Jerzego I Tertera Braniczewo wraz z okręgiem zdobył przy pomocy swego brata, króla serbskiego Stefana Milutina, Stefan Dragutin. Pod panowaniem serbskim Braniczewo znowu zasłynęło z eksploatacji srebra i ołowiu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pierwsze państwo bułgarskie Kategoria:Średniowieczna Serbia