Fall Eva (pol. Plan „Ewa”) – plan ewakuacji niemieckiej ludności cywilnej oraz organów partyjnych i państwowych z okupowanych terenów Pomorza, przygotowany w drugiej połowie 1944 przez nazistowskie władze tzw. Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie. Jego realizacja zimą 1945 przyniosła chaos i wiele ofiar wśród niemieckiej ludności, spowodowanych fatalną organizacją, brakiem środków transportu oraz masową ucieczką przedstawicieli władz partyjnych i państwowych. Jednym z elementów planu „Ewa” była ewakuacja obozu koncentracyjnego Stutthof, na skutek której 18 000 więźniów poniosło śmierć w trakcie tzw. „marszu śmierci”.
Geneza i założenia planu W drugiej połowie 1944 dla nazistowskich władz Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie stało się jasne, iż w związku z klęskami ponoszonymi przez Wehrmacht na froncie wschodnim, wojska radzieckie mogą w krótkim czasie wkroczyć na tereny prowincji. Konieczne stało się w tej sytuacji opracowanie planów obrony okręgu, jak również planów ewakuacji niemieckiej ludności cywilnej oraz organów partyjnych i państwowych. To ostatnie zadanie należało w pierwszym rzędzie do Alberta Forstera, Namiestnika Rzeszy w okręgu Gdańsk-Prusy Zachodnie, a zarazem miejscowego gauleitera NSDAP, który obok rozlicznych funkcji partyjnych i państwowych piastował również stanowisko Komisarza Obrony Rzeszy w Gdańsku.