Dodatkowo – zgodnie z „rozkazem organizacyjnym na wypadek wprowadzenia w życie planu «Ewa»” z 28 lipca 1944 – służby podległe Katzmannowi miały w momencie rozpoczęcia ewakuacji aresztować prewencyjnie „elementy niepewne z punktu widzenia polityczno-państwowego” oraz przeciwdziałać ewentualnym rozruchom wywołanym przez cudzoziemskich robotników przymusowych i jeńców wojennych, bądź ewentualnemu polskiemu powstaniu zbrojnemu.
Zgodnie z założeniami planu „Ewa”, ogłoszenie alarmu i rozpoczęcie ewakuacji mogło nastąpić jedynie za obopólną zgodą Forstera i Katzmanna. Zapisy zarządzenia ewakuacyjnego z 4 września 1944 (dotyczącego ludności cywilnej) przewidywały ogłoszenie czterech stopni alarmowych: „Podjęcie środków przygotowawczych” (sporządzenie szczegółowych planów, sprawdzenie dróg ewakuacyjnych oraz przepraw przez Wisłę); „Wprowadzenie opinii publicznej w stan oczekiwania na ewakuację” (odpowiednia działalność informacyjna i propagandowa); „Nurt I” (gromadzenie ludności na punktach zbiorczych, zorganizowanie kolumn wozów ewakuacyjnych); „Nurt II” (ewakuacja, niszczenie dokumentów i materiałów).