W 1933 obronił na UW doktorat na podstawie pracy Le sentiment personnel et le conformisme dans le Li Ki i został lektorem języka chińskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim; był jednocześnie starszym asystentem w Seminarium Orientalistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, a po habilitacji (1935, na podstawie pracy Les „siao-ha(i-eu)l-yu” de Pekin. Un essai sur la poèsie populaire en Chine) docentem tego Seminarium. W kolejnych latach prowadził z przerwami wykłady z sinologii na UW, jako asystent / adiunkt założyciela Zakładu Sinologii, prof. Jana G. Jaworskiego; odbył także m.in. podróż naukową do Anglii, Japonii, Korei i USA (1936–1937), głosił wykłady z językoznawstwa porównawczego na Uniwersytecie Yanjing (Yenching) w Pekinie (1937–1938).
W 1936 został wybrany na członka korespondenta Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1951 członek zwyczajny), od 1934 brał udział w pracach Komisji Orientalistycznej PAU. Był również członkiem Societe Asiatique w Paryżu (1930), Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego (1933), American Oriental Society (1935).