Taczanka stała się jednym z symboli wojny domowej w Rosji (1917–1920/1924), stąd też powstały liczne upamiętniające ją pomniki. Najsłynniejszy z nich, znany jako Legendarna Taczanka, znajduje się w Kachowce na Ukrainie. Powstała także Pieśń o taczance, skomponowana przez radzieckiego kompozytora Konstantina Listowa. Istnieje również polska wersja utworu, przetłumaczona z języka rosyjskiego przez Leona Pasternaka.
Opis i wykorzystanie Taczanka była powszechnie używana podczas rosyjskiej wojny domowej, zarówno przez wojska białych, jak i Armię Czerwoną, ze względu na jej szybkość i prostotę wykonania, gdyż można ją było wykonać z praktycznie wszystkiego, co miało cztery koła. Wystarczyło umieścić ciężki karabin maszynowy na tyle powozu, zaprzęgnąć dwa, trzy lub cztery konie i zająć pozycje celowniczego, amunicyjnego i woźnicy. Brak powozów lub koni często powodował jednak, że standardowe taczanki mogły być budowane w ograniczonej liczbie. W takich sytuacjach do dostępnej taczanki dodawano kolejny ciężki karabin maszynowy (najczęściej Maxim wz. 1910), co dawało wówczas ogromną przewagę. Podczas gdy jeden celowniczy przeładowywał broń, drugi osłaniał go ogniem i odwrotnie.