Największa odległość ze stolicy archipelagu Stanley do skrajnych zachodnich wysepek (wyspa New Island) Falklandów wynosi 238 km.
Falklandy są zbudowane ze skał prekambryjskich, które wychodzą na powierzchnię w południowej części Falklandu Zachodniego. Podłoże sfałdowanych prekambryjskich skał, przykryte są przez utwory paleozoiczne, gdzie dominują dewońskie piaskowce i łupki. Miejscami wierzchnie warstwy przecinają kwarcyty. Kształt wysp został uformowany w wyniku plejstoceńskich zlodowaceń. Wierzchnia warstwa wysp nieustannie jest poddawana wietrzeniu i erozji wodnej. Pierwotnie wyspy te były częścią Gondwany.
Falklandy są wyspami nizinnymi, gdzie średnia wysokość na poziom morza wynosi od 50 do 300 m. Wyspy cechują się polodowcowym pagórkowatym krajobrazem, gdzie tylko miejscami rzeźba ma postać górzystą. Zachodnia wyspa jest bardziej wyżynna, choć obszary Falklandu Zachodniego wznoszą się średnio na 200–350 m n.p.m. Północna część Falklandu Zachodniego ma bardziej górzystą postać, wznosi się tam Adams Peak o wysokości 700 m n.p.m. Falkland Wschodni jest wybitnie nizinną wyspą, gdzie tereny leżące powyżej 300 m n.p.m. zajmują niewielką północną część kraju.