października tego roku objął dowództwo plutonu szkoleniowego szkoły pułkowej. Od poł. marca 1925 r. był kwatermistrzem 11 Pułku Strzeleckiego, zaś od pocz. października tego roku 109 Pułku Strzeleckiego. Na pocz. października 1928 r. został zastępcą dowódcy kompanii karabinów maszynowych. Od końca grudnia 1930 r. dowodził kompanią 191 Pułku Strzeleckiego 64 Dywizji Strzeleckiej. Na pocz. października 1931 r. jednocześnie objął funkcję komisarza politycznego (politruka) kompanii. Od pocz. marca 1932 r. był zastępcą dowódcy batalionu pułku. Na pocz. czerwca tego roku został komendantem szkoły pułkowej. W 1936 r. awansował do stopnia kapitana. W poł. czerwca 1938 r. ukończył wyższe kursy strzelecko-taktyczne dowódców piechoty "Wystrieł", po czym objął funkcję szefa sztabu 190 Pułku Strzeleckiego 64 Dywizji Strzeleckiej. Od poł. maja 1939 r. był zastępcą dowódcy 29 Pułku Strzeleckiego, zaś od końca października tego roku zastępcą dowódcy 785 Pułku Strzeleckiego. Pod koniec kwietnia 1940 r. awansował na majora. Pod koniec marca 1941 r. został dowódcą 773 Pułku Strzeleckiego. W lipcu tego roku dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Białej Podlaskiej, po czym przewieziono go do obozu w Hammelburgu. Tam wstąpił do Komitetu Walki przeciw Bolszewizmowi. Na pocz. 1943 r.