Była uszyta ze zgrzebnego gładkiego lub farbowanego ciemnego płótna. Głowę nakrywano kapeluszem filcowym z szerokim rondem, latem noszono słomiany kapelusz z czarną wstążką wokół główki, zaś zimą noszono baranicę. Buty były czarne, z cholewami, na obcasach z podkówkami – tzw. cholewiaki. Męska chustka była w kolorze fioletu, a jej brzegi: zielone, pomarańczowe, brązowe, czarne lub czerwone.
Strój kobiecy Na głowie kobiety nosiły czepiec, wykonany z białego płótna i pokryty zwykle z wierzchu tiulową koronką. Z przodu obszyty był karbowaną listewką i koronką w tzw. „blondynki”. Wiązano go pod brodą dwiema szarfami lub w tzw. „bukiet”. Często czepiec okryty był chustką o ciemnym kolorze (brąz, zieleń, popiel), czasem była to tzw. tybetka lub chustka turecka. Najczęściej jednak noszono chustę w jednym kolorze, z jednym rogiem wyszywanym w motyw kwiatowy. Istniały dwa rodzaje kobiecych koszul, oba jednak wykonywane z płótna lnianego. Pierwszy rodzaj stanowiła długa koszula o kroju poncho, z ozdobą w formie koronkowej krezy, noszonej na zewnątrz pod sznurem korali. Druga, rzadziej noszona – krótka, o kroju przyramkowym (jak na Śląsku), czasami z czerwonym haftem na ramionach.