Z uwagi na zły stan zdrowia do Wojska Polskiego wstąpił dopiero 16 lipca 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w składzie 49 pułku piechoty. Dowodził kompanią, a przejściowo także III batalionem. 1 kwietnia 1920 pod Iwankowcami uczestniczył w ataku na pozycje bolszewickie, gdzie „szedł cały czas przed pierwszym szeregiem, porywając swym przykładem innych żołnierzy”, za co 30 czerwca 1921 został odznaczony krzyżem „Virtuti Militari” V klasy.
Służył jako dowódca kompanii w 44 pułku Strzelców Legii Amerykańskiej w Równem. W sierpniu 1929 został przeniesiony z 49 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej na stanowisko instruktora. W czasie roku szkolnego 1929/1930 był komendantem klasy „C”. W marcu 1931 został przeniesiony do 2 pułku piechoty Legionów w Sandomierzu na stanowisko dowódcy 7. kompanii. W 1933 objął dowództwo I batalionu tego pułku stacjonującego w Staszowie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 109. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przeniesiony do rezerwy z uwagi na stan zdrowia (gruźlica).