344 § 1 kodeksu cywilnego sąd uwzględnia prawomocne orzeczenie sądu lub innego właściwego organu państwowego, z którego wynika, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem. Sąd nie rozstrzyga zatem o tym, komu przysługuje prawo do danej rzeczy, ale o fakcie naruszenia posiadania, orzekając o przywróceniu posiadania lub zakazie naruszeń posiadania. Ponadto w postępowaniu posesoryjnym nie jest dopuszczalne łączne dochodzenie roszczeń posesoryjnych z roszczeniami opartymi na prawie (petytoryjnymi), jak również powództwo wzajemne (art. 479 KPC). Odrębności postępowania posesoryjnego nie są jednak realizowane kosztem zakresu postępowania dowodowego, prawomocności orzeczenia posesoryjnego i powagi rzeczy osądzonej.
Cel postępowania posesoryjnego Ochrona nienaruszalności osoby posiadacza Ochrona porządku publicznego – przeciwdziałanie samowoli Oddziaływanie motywacyjne skłaniające do wyboru cywilizowanych metod dochodzenia roszczeń Ochrona osób uprawnionych bez konieczności przeprowadzania nierzadko skomplikowanych dowodów prawa Ochrona wartości ekonomicznej posiadania Zachowanie właściwych ról procesowych w sporze o prawo (actore non probante, reus absolvitur). Dowód uprawnienia musi ciążyć na naruszającym, który twierdzi, że jest uprawnionymK.