wyrównanie analogiczne i upodobnienie fonetyczne.
Pochodzenie jerów i ich charakterystyka Przekształcenia samogłosek Wyróżnia się dwa typy jerów: jer przedni: ь (zwany „jerem miękkim”) – samogłoska półwysoka przednia jer tylny: ъ (zwany „jerem twardym”) – samogłoska półwysoka tylna.
Jery mogły występować w środku wyrazów i na ich końcu. Tworzyły osobne sylaby i niektóre wyrazy były zbudowane wyłącznie z takich jerowych sylab, np. *pьsъ.
Jery w języku prasłowiańskim powstały głównie w wyniku przemian praindoeuropejskich krótkich samogłosek ŭ i ĭ. Samogłoska ь odpowiada na ogół dawnemu ĭ, a ъ odpowiada ŭ. Przykładowo: pie. *gʰostĭs > psł. *gostь > pol. gość; pie. *sūnŭs > psł. *synъ > pol. syn; pie. *mŭsom > psł. *mъxъ > pol. mech.
Język prasłowiański odziedziczył z poprzednich epok monoftongiczne fonemy samogłoskowe, które można uporządkować w pary różniące się między sobą długością (iloczasowy podział na krótkie i długie samogłoski). Z czasem obok tej opozycji iloczasowej zaczęła wykształcać się także opozycja brzmienia (barwy). Część dawnych samogłosek długich podwyższyła swoją artykulację na najwyższy poziom artykulacyjny, druga część – obniżyła na najniższy poziom. Dawne krótkie samogłoski przyjęły średni poziom artykulacyjny.