Stamtąd w lipcu 1944 został wywieziony do Styrii i do końca wojny pracował w fabryce marmolady w Stainz.
Do Skórcza powrócił we wrześniu 1945 i przystąpił do organizacji oświaty w warunkach powojennych. Na krótko jego działalność przerwało uwięzienie przez Urząd Bezpieczeństwa na skutek donosu. Był przez rok nauczycielem filii gimnazjum starogardzkiego w Skórczu, następnie współtworzył gimnazjum w Skórczu; szkoła ta później została przekształcona w Liceum Rolno-Spółdzielcze, potem w Technikum Rachunkowości Rolnej. Po 1956 organizował dwuletnie zasadnicze szkoły zawodowe ze specjalnością rachunkowość i księgowość. Sam uzupełniał przygotowanie zawodowe kończąc szereg kursów księgowości: w Darłowie, Kuźnicy, Woli Justowskiej, Chyliczkach, Ursynowie. Podobnie jak przed wojną, sprawował opiekę nad szkolnym harcerstwem. Przeszedł na emeryturę w 1978.
Był wieloletnim (od 1923) członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego. Przez pewien czas przewodniczył Radzie Nadzorczej Gminnej Spółdzielni w Skórczu, brał udział w pracach komisji finansowo-budżetowej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Starogardzie Gdańskim. Razem z córką Wirą opracował kilkakrotnie wznawiany podręcznik Rachunkowość kółek rolniczych (pierwsze wydanie: Warszawa 1967).