Dodatkowa energia odrzutu jest także tracona podczas absorpcji, ponieważ absorbujące jądro przejmuje pęd pochłanianego fotonu. Aby więc zaszedł rezonans i pochłonięcie, ta energia odrzutu musi być odpowiednio mała, mniejsza niż szerokość połówkowa energii stanu wzbudzonego.
Energia kinetyczna odrzutu może być wyliczona z zasady zachowania pędu:
czyli
gdzie: – pęd odrzutu, – pęd fotonu gamma.
Jeżeli masa odrzucanego obiektu pomnożona przez prędkość światła w próżni jest znacznie większa od jego pędu (jest to typowa sytuacja w wypadku przejść jądrowych), to możemy użyć nierelatywistycznego związku pomiędzy pędem a energia kinetyczną:
Dla fotonu związek pomiędzy pędem a energią ma postać:
Wstawiając te związki do równania zachowania pędu, można wyliczyć energię kinetyczną odrzutu:
Energia tracona na odrzut jest więc odwrotnie proporcjonalna do masy odrzucanego obiektu. Przykładowo dla pojedynczego jądra 57Fe (izotop często używany w spektroskopii Mössbauera) masa jądra = 56,9354 u, energia fotonu =14,4 keV, czyli energia odrzutu jest rzędu 0,001 eV. Szerokość linii jest związana z czasem życia stanu wzbudzonego zasadą nieoznaczoności: