Krzysztof Stempak (ur. 24 maja 1956 w Nowej Soli) – polski matematyk (specjalność: analiza harmoniczna), profesor Politechniki Wrocławskiej na Wydziale Matematyki.
Życiorys Urodzony w Nowej Soli, gdzie ukończył Szkołę Podstawową nr 1, następnie klasę o profilu matematyczno-fizycznym Liceum Ogólnokształcącego (wówczas im. Janka Krasickiego). Od 1975 studiował na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. Studia ukończył w lutym 1980 uzyskując dyplom z wyróżnieniem i tytuł magistra matematyki teoretycznej. W maju 1980 podjął pracę w Instytucie Matematycznym Uniwersytetu Wrocławskiego jako asystent stażysta. Od stycznia 1981 do marca 1982 odbywał służbę wojskową w ramach długoterminowego przeszkolenia absolwentów. Po wyjściu z wojska wrócił do pracy w macierzystej uczelni. W roku 1986 uzyskał doktorat z nauk matematycznych na podstawie pracy pt. Teoria Littlewooda-Paley'a dla transformaty Fouriera-Bessela. Stopień doktora habilitowanego nauk matematycznych uzyskał 19 maja 1994 w Instytucie Matematycznym Polskiej Akademii Nauk na podstawie pracy zatytułowanej Analiza harmoniczna różnych rozwinięć ortogonalnych. W roku akademickim 1995/96 pracował na stanowisku docenta w Instytucie Matematycznym Polskiej Akademii Nauk. W 1997 mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego.