Frunzego, po ukończeniu której w październiku 1937 został skierowany do służby w 100 Dywizji Strzelców Białoruskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, gdzie pełnił obowiązki szefa 5 wydziału sztabu oraz czasowo pełnił obowiązki szefa sztabu dywizji. Od sierpnia 1938 był szefem 1 wydziału 5 oddziału sztabu Witebskiej Grupy Armii. Od września 1938 był oficerem do zadań specjalnych przy Sztabie Generalnym RKKA, następnie w styczniu 1940 został wyznaczony na zastępcę szefa sztabu do spraw tyłów 23 Dywizji Strzelców w Charkowskim Okręgu Wojskowym. Od maja 1940 był szefem oddziału operacyjnego – zastępcą szefa sztabu 55 Korpusu Strzelców w Charkowskim Okręgu Wojskowym. Od sierpnia 1940 pełnił obowiązki szefa sztabu 25 Korpusu Strzelców, a od kwietnia 1941 – szefem oddziału operacyjnego – zastępcą szefa sztabu 45 Korpusu Strzelców w tym okręgu.
Po napaści Niemiec na ZSRR kontynuował służbę na tym stanowisku. Od końca sierpnia 1941 kierował formowaniem 307 Dywizji Strzelców w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, która we wrześniu pod jego dowództwem została skierowana na Front Briański w składzie 13 Armii. Za udział w walkach obronnych został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru. 22 lutego 1943 został awansowany na stopień generała majora.