W okresie międzywojennym był m.in. dzierżawcą restauracji w Opalenicy, a także prowadził handel drewnem w Nowym Tomyślu. Wskutek niepowodzeń w interesach przeprowadził się do Poznania, gdzie żył z renty za Order Virtuti Militari (nadany za czyny bojowe dokonane podczas powstania wielkopolskiego). Był inicjatorem budowy pierwszego w Wielkopolsce pomnika ku czci poległych powstańców. Miasto Opalenica przyznało mu tytuł honorowego obywatela.
Zginął we wrześniu 1939 roku w obronie Warszawy, został pochowany we wspólnej mogile. Ze związku małżeńskiego z Kazimierą z Gawłowiczów miał troje dzieci: Mariana (ur. 1910), Stanisława Ignacego (ur. 1920) i Melanię (ur. 1913).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4761 (1922)Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 102 Krzyż Niepodległości z Mieczami (17 września 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Srebrny Krzyż Zasługi (24 grudnia 1928)M.P. z 1928 r. nr 297, poz. 732 „za zasługi, położone w powstaniu Wielkopolskiem”.
Przypisy
Bibliografia