W 1860 odpowiedział na apel Giuseppe Garibaldiego i walczył o niepodległość Włoch. Uczestniczył w bitwach pod Neapolem i Reggio, za co otrzymał rangę kapitana i order za waleczność. Kiedy Garibaldi podjął walkę z wojskami papieskimi, na znak protestu wraz z innymi Polakami wystąpił z wojska. W latach 1861–1862 wykładał i pracował jako lekarz w polskiej szkole dowódców wojskowych w Genui (przeniesiono ją wkrótce do Cuneo)E. Halicz, Polska Szkoła Wojskowa w Genui i Cuneo 1861-1862, „Biuletyn Wojskowej Akademii Politycznej” 1959, nr 3, s. 119, 133, której założycielem był gen. Ludwik Mierosławski. W sporach emigracyjnych stanął po stronie Mariana Langiewicza i Zygmunta Padlewskiego, czym przyczynił się do ustąpienia Mierosławskiego (V 1862)Por. L. Mierosławski, Pamiętnik (1861-1863), wydał dr J. Frejlich, Warszawa 1924, s. 23-24, 31, 33, 201, który bardzo negatywnie ocenia postępowanie dr Tripplina. Opanowawszy dobrze język włoski podjął współpracę z prasą włoską, m.in. z dziennikiem „Il Giornale de Torino” (1862–1866). W 1863 wyjechał do Jerozolimy, zatrudniając się w miejscowym szpitalu. W roku 1864 wrócił do Włoch i w Rzymie podjął praktykę lekarską. Według Anieli Tripplinówny, „otrzymał [wtedy] od kardynała Riario Sforza polecenie, aby zbadał i udowodnił wspólne pochodzenie wszystkich aryjskich języków.