Nie zachowały się bowiem dokumenty świadczące o wykonywaniu przez niego funkcji urzędniczych.

Na początku 1813 r. po opuszczeniu Bydgoszczy przez prefekta Gliszczyńskiego został powołany przez Radę Departamentową na zastępcę prefekta do kierowania prefekturą bydgoską. Stanowisko to piastował do 10 czerwca 1815 r., kiedy to administrację departamentu przekazał władzom pruskim.

Po zakończeniu urzędowania osiadł początkowo w Białej i zajął się zarządzaniem dobrami. Interesował się sprawami organizacji instytucji kredytowych, reprezentacji stanowej i sądownictwa Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Negatywnie odnosił się do uwłaszczenia chłopów, co było uwarunkowane jego trudną sytuacją finansową.

W 1827 r. był zmuszony zlicytować zadłużoną posiadłość w Białej i przeniósł się do Królestwa Polskiego, gdzie od generałowej Józefy Tolińskiej wydzierżawił majątek Domaniew w województwie mazowieckim. Do Wielkiego Księstwa Poznańskiego wrócił krótko przed śmiercią.