W 1921 rozpoczęła wieloletnią pracę w szkołach na warszawskim Bródnie. Była m.in. nauczycielką w Szkole Podstawowej nr 67 oraz kierowniczką Szkoły Podstawowej nr 150. Działała w Lidze Kobiet. W latach okupacji brała udział w tajnym nauczaniu, prowadząc kilka kompletów. Uczestniczyła w ratowaniu podpalonych przez Niemców budynków szkolnych przy ulicy Białołęckiej. Jako sanitariuszka włączyła się również w pomoc powstańcom, pracowała w punkcie sanitarnym przy Białołęckiej 36.
Po wojnie kontynuowała pracę w szkołach bródnowskich; na emeryturę przeszła w 1969. Była społecznym opiekunem osieroconych dzieci, została zapamiętana jako osoba „zawsze życzliwa i uczynna dla ludzi”. Odznaczono ją m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego. Zmarła 26 lipca 1985, została pochowana na cmentarzu Bródnowskim.
Bibliografia Słownik biograficzny zasłużonych dla oświaty i wychowania w Warszawie i województwie stołecznym warszawskim od 1916 roku, zeszyt III (zespół redakcyjny Maria Bujacz i inni), Warszawa 1999, s. 12–13.
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Sanitariuszki w powstaniu warszawskim Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1985