Okres II wojny światowej przeżyła w Krzemieńcu, pracując jako księgowa.
Po 1945 ekspatriowana została do Nowej Wsi k. Olsztyna. Współtworzyła następnie parafię Opieki Matki Bożej w Olsztynie.
Życie mnisze Wiera Grosser dowiedziała się o istnieniu na górze Grabarce żeńskiego klasztoru w 1959. Po kilku wizytach w monasterze wstąpiła do niego jako posłusznica w 1960. Początkowo, po miesiącu pobytu we wspólnocie, ihumenia Angelina nakazała jej powrót do życia świeckiego. Po kilku miesiącach Wiera Grosser otrzymała jednak list, w którym proszono ją o ponowny przyjazd do klasztoru. Jako nowicjuszka prowadziła księgowość monasteru.
6 marca 1962 złożyła wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Barbara. Już 25 marca tego samego roku powierzono jej urząd przełożonej klasztoru. W czasie pełnienia tej funkcji doprowadziła do modernizacji obiektów klasztornych (m.in. założenie telefonu, doprowadzenie wody bieżącej i prądu), ich remontu oraz rozbudowy o nowy budynek mieszkalny dla mniszek. Z jej inicjatywy Adam Stalony-Dobrzański wykonał nowe ikony dla cerkwi monasterskiej. W 1974, według własnych wspomnień, miała zostać cudownie uzdrowiona (jej złamana ręka zrosła się w ciągu trzech dni).