Przy ustalonej wielkości satelity trudniej go rozerwać oraz zdeformować jego kształt, gdy jego siły grawitacyjne są większe, czyli gdy ma on większą masę (gęstość).
Niektóre satelity mogą poruszać się wewnątrz swoich granic Roche’a, ponieważ rozerwaniu przeciwdziałają siły inne niż grawitacyjne, na przykład naprężenia. Jednak w tej sytuacji każde niepowiązane z satelitą ciało leżące na jego powierzchni od strony ciała głównego lub naprzeciw, zostanie od niego oderwane. Księżyc Jowisza Metis oraz Saturna Pan są przykładami takich ciał.
Granicy Roche’a nie należy mylić ze spotykaną czasem strefą Roche’a (właściwa nazwa tej ostatniej to strefa Hilla).
Formuły określające granicę Zachowanie się satelity przybliżającego się do ciała o dużej masie zależy od sztywności satelity. W skrajnym przypadku, satelita jako całkowicie sztywne ciało, zbliżając się do granicy będzie utrzymywał swój pierwotny kształt, a po przekroczeniu granicy, zaczną z niego odpadać małe fragmenty, przybliżając się znaczniej może zostać nagle rozerwany.