Był pierwszym doktorem habilitowanym w dziedzinie językoznawstwa na Uniwersytecie Gdańskim. W 1988 roku został podniesiony do godności profesora. Na Uniwersytecie Gdańskim był prodziekanem Wydziału Humanistycznego (1978–1981), dyrektorem Instytutu Filologii Polskiej (1981–1991) oraz kierownikiem Zakładu Historii Języka Polskiego, Dialektologii i Onomastyki (1988–2002). W okresie od 1 października 1978 do 30 czerwca 1994 roku pracował także (na drugim etacie) w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy, najpierw na stanowisku docenta, potem profesora nadzwyczajnego i profesora zwyczajnego.

25 kwietnia 2006 roku Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy nadał mu tytuł doktora honoris causa. Profesor zwyczajny Bałtyckiej Wyższej Szkoły Humanistycznej (2003–2004), Gdańskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej (od 2003) i Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Ciechanowie (od 2004). W latach 1980–1984 był przewodniczącym I Wydziału Gdańskiego Towarzystwa Naukowego.

Główne nurty zainteresowań naukowych E.