Lata okupacji niemieckiej przeżył w Warszawie. Od grudnia 1939 do 1 sierpnia 1944 był założycielem i kierownikiem społemowskiej Spółdzielni Transportowo-Spożywczej Warszawa-Hrubieszów, która m.in. zaopatrywała w karty pracy działaczy konspiracyjnych, a niektórym zapewniała środki do życia. Od 1943 był członkiem Robotniczej Partii Polskich Socjalistów. Podczas powstania warszawskiego walczył w sztabie Armii Ludowej jako oficer polityczny w stopniu porucznika (pseudonim „Kazimierz”). Po wyleczeniu ran odniesionych w powstaniu kontynuował działalność konspiracyjną.
Działalność polityczna Na początku 1945 krótko sprawował funkcję wicewojewody krakowskiego. W styczniu 1945 otrzymał od premiera Rządu Tymczasowego RP i przewodniczącego Polskiej Partii Socjalistycznej Edwarda Osóbki-Morawskiego, polecenie zorganizowania placówki PPS w województwie pomorskim (bydgoskim). 7 maja 1945 został przewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu PPS w Bydgoszczy i funkcję tę pełnił do 4 grudnia tego roku. Jego zadanie polegało na skupieniu przedwojennych działaczy PPS, przyciągnięciu do partii chętnych i aktywnych jednostek oraz przekonanie ich do współpracy z PPR. Zasiadał również we władzach naczelnych PPS.