Sam zaczął również tworzyć teksty teologiczne.
W sporach wśród emigracji rosyjskiej dotyczących kanoniczności Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji zdecydowanie bronił jego legalności. Opracował również biografie jego pierwszych zwierzchników: Antoniego (Chrapowickiego) i Anastazego (Gribanowskiego).
W wieku 48 lat, 24 września 1941, złożył wieczyste śluby mnisze przed metropolitą Anastazym (Gribanowskim), przyjmując imię Nikon. 1 października wyświęcony na hierodiakona, zaś 4 grudnia tego samego roku – na hieromnicha. Służył w rosyjskiej cerkwi Trójcy Świętej w Belgradzie. W lutym 1942 został jednym z kapelanów w Rosyjskim Korpusie Ochronnym i odniósł ranę w bitwie o Čačak w październiku 1944.
Ewakuowany z Bałkanów do Niemiec, spotkał się w Karlowych Warach z metropolitą Anastazym, którego osobistym sekretarzem był od 1945 do 1946. W 1946 otrzymał godność archimandryty i wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Został tam sekretarzem arcybiskupa Witalis (Maksimienki), ówcześnie ordynariusza eparchii zachodnioamerykańskiej i kanadyjskiej. Przyczynił się do powstania szeregu nowych parafii Kościoła w Stanach Zjednoczonych. 27 czerwca 1948 miała miejsce jego chirotonia na biskupa Florydy, biskupa pomocniczego eparchii zachodnioamerykańskiej.