Pierwszy właściciel otrzymał od władcy szlachectwo i herb Pomian – przedstawiający czarny łeb bawoli przebity mieczem. Pierwszymi znanymi właścicielami Kazimierzy Wielkiej byli jednak nie Pomianowie, a rycerze herbu Dębno, Odrowąż i Awdaniec. Błędem jest też łączenie nazwy miejscowości z królem Kazimierzem Wielkim. Panowanie tego władcy przypada na lata, kiedy miejscowość była już znanym i ważnym ośrodkiem władzy kościelnej.
Historia Prehistoria Pierwsze ślady osadnictwa w widłach Nidzicy i Małoszówki pochodzą sprzed około 6000 lat. U schyłku neolitu żył na tych ziemiach lud, budujący monumentalne grobowce o drewniano-ziemnej konstrukcji. Ich pozostałości odkryte zostały w położonych nieopodal Kazimierzy Słonowicach. Jest to największy tego rodzaju kompleks odkryty w Europie Środkowej. Unikatowość konstrukcji polega na jej ogromnych jak na ówczesne standardy rozmiarach. Ogromne obiekty, nasypy ziemne w kształcie trapezu o długości kilkunastu metrów a szerokości od 5 do 10 metrów. Wysokość dochodziła nawet do pięciu metrów. Podobne grobowce znane są z Kujaw i analogicznie mogły być wykorzystywane jako konstrukcje do obliczeń kalendarzowych. W epoce brązu na ziemiach współczesnej Kazimierzy Wielkiej zamieszkiwali ludzie z tzw. kultury trzcinieckiej (około 1600 do 1500 p.n.e.).